POSTS BY

  • LOPEN TOT DE DROL KOMT

    AUTHOR: // CATEGORY: sport

    No Comments

    Dit wordt een shitverhaal. Maar ik moet het vertellen. Het moet eruit. Fuck het poeptaboe.

    Ik dacht dat ik een hardloper was. Ook al ging ik meestal niet zo hard, ik liep. Vijftien was ik toen ik op de oude schoenen van mijn moeder de eerste meters maakte. Twintig was ik toen ik met rondjes Stadspark, soms wel twee keer op een dag, uiteindelijk zo’n zeventien kilo eraf liep.

    Hoewel ik niet echt sneller werd, ging ik wel steeds een beetje verder. In augustus 2013 liep ik mijn eerste halve marathon op Vlieland. Er zouden er nog drie volgen, op Texel, Terschelling en weer op Vlieland. Ik was een hardloper.

    ruthrentvlieland

    Of het nu regende, tropisch warm was of kneiters koud, ik trok m’n schoenen aan en liep mijn hoofd leeg en mijn hart vol. Ik, mijn passen, mijn ritme, mijn ademhaling en mijn rondje langs het Paterswoldsemeer. Een gigantische grijns op mijn smoel, een uitpuilende sportkledingkast en een wasmachine die overuren draaide. Hardlopersgeluk.

    paterswoldsemeer

    Maar ergens waar de rondjes langer werden begon de shit. Letterlijk.

    Dat gaat ongeveer zo. Door de op-en-neer-hobbelende beweging van je lichaam, én doordat er zuurstofrijk bloed vanuit je darmen richting je hardlopersbenen wordt getransporteerd, denken je darmen: ‘lozen die handel!’ Het komt vaker voor onder hardlopers. Het Engels vond er de culinair klinkende term runner’s diarrhea voor uit en een MDL-arts promoveerde op het onderwerp: Inspanningsgebonden maag-darmklachten bekend fenomeen bij recreatieve hardlopers 

    Het lijf geeft eerst wat pruttelende waarschuwingssignalen af. Voorzichtige blikken over de schouder of er niet toevallig iemand in de gevarenzone loopt. Een aantal kilometers verder begint de aandrang. Ik moet poepen. Ik begin een serieus gesprek met mezelf en mijn darmen. ‘Nee jongens, dit is echt niet handig. Houd je boeltje nou even binnen. Zien jullie hier een wc? Nee, ik ook niet. Nou dan!’

    Maar een paar kilometer later, samengeperste billen en ontkenningsdialogen ten spijt, moet ik gewoon echt heel nodig poepen.

    Als hardloper met vlug opkomende poepbehoefte kom je er snel achter. Er zijn in Nederland maar weinig drolvriendelijke plekken. In de winter hebben bosjes veel te weinig blad om het lijf om daar met je blote billen tussen te hurken en in de zomer komt er om de haverklap een medeloper, honduitlater of bejaard stel op elektrische fietsen voorbij. Je kunt je route langs een aantal restaurants plannen, maar als je denkt dat de opluchting nabij is en het restaurant blijkt dicht…

    manlaathonduit

    Dus pas ik regelmatig één van de volgende noodstrategieën toe: 1) bellen met vriendlief of hij mij ZSM met de fiets wil ophalen, 2) in voorzichtige wandelpassen die zo weinig mogelijk deining veroorzaken naar huis schuifelen, 3) stilstaan, vooroverbuigen en uit alle macht de zooi binnenhouden. Die laatste oplossing zorgde ervoor dat een voorbijbrommerende scooterdude ooit omkeerde om te vragen of het wel ging. Ik mompelde snel iets over duizelig en wuifde hem weg. Want je wilt niet voor zo’n stoere tattoojongen je broek vol…

    Mijn ‘lastige darmen’, zoals ik ze eerst verhullend noemde, speelden eerst alleen op tijdens langere duurlopen en waren in toom te houden met Immodium smelttabletjes. Ik accepteerde mijn probleem, rende verder en droomde over een hele marathon. Schreef me in voor Berlijn en werd ingeloot. Stond zelfs als hardloper in de krant. Deed een inspanningstest waaruit bleek dat ik met een VO2max van 55l/min/kg een uitstekende conditie had. Begon onder de bezielende leiding van trainert Jacob Veenstra met een schema.

    dvhn

    Maar het leek wel of mijn darmen het trainen voor de marathon in Berlijn als een aanmoediging beschouwden. Ook tijdens korte trainingen en intervaltrainingen was het raak. Ik probeerde van alles. Nuchter trainen, voedingsmiddelen weglaten, ademhalingsoefeningen, met sterke zwarte koffie ervoor zorgen dat ik voor het lopen al twee keer een WCbezoek had afgelegd. Ik bezocht een sportarts en onderging een controle van de sfincterspanning (ja, inclusief handschoen, vaseline en grote dosis ongemakkelijkheid). Toch bleef elke looptraining een kwestie van lopen tot de drol komt.

    Niks hielp.

    Dieptepunt was een duurtraining waar ik op km 6, km 9 en km 12 een restaurant moest invluchten. Soms zat ik bij thuiskomst huilend op de bank. Wat een shitzooi. Waar was mijn hardlopersgeluk gebleven?

    monikkenloop

    Mijn derde halve marathon op Vlieland kwam dichterbij. Ondanks alles keek ik er naar uit. Tegen de eilandwind in door de duinen richting het Posthuys rennen, dat altijd weer verder weg is dan je hoopt. Door het bos terug. En dan de finish door de Dorpsstraat, waar je vanaf de terrasjes naar de eindstreep wordt geschreeuwd. Op vrijdag trok ik mijn hardloopschoenen aan voor een kort loopje met wat versnellingen, zodat ik zondag fris aan de start zou staan. Ik was vol goede moed.

    Al na vier kilometer ging het weer mis. Met wandelen en stilstaan haalde ik thuis, waar natuurlijk het slot niet meewerkte, het touwtje van mijn broek in de knoop raakte en het rolletje op was…

    Vriendlief zei het niet voor het eerst: ‘Misschien moet je even stoppen met hardlopen…’ De afgelopen keren hadden mijn tegenargumenten het steeds gewonnen: ‘Ja maar ik ga Berlijn doen! Ja maar ik hou zo van hardlopen! Ja maar ik ben een hardloper!’

    Nu was ik op.

    Die hardloopschoenen, die blijven voorlopig even in de kast.

    Ik stap vanaf nu op de fiets.

    opdefiets

     

    P.S. In Berlijn zou ik de marathon lopen voor Unicef. Verschillende sponsors hebben mij al gesteund. Omdat ik de marathon van Berlijn niet meer ga lopen ben ik nu op zoek naar een andere sportieve prestatie. Misschien fiets ik binnenkort 3x op één dag de Mont Ventoux op. Of ik fiets volgend jaar juni in Zweden 300 km op één dag. Hoe dan ook, ik ga een nieuwe grens verleggen.

     

  • EEN HARDLOOPHUWELIJKSAANZOEK

    AUTHOR: // CATEGORY: sport

    No Comments
    Het begon als een gewone dag, die zondag 9 november. Eigenlijk zou ik met een vriendin gaan bootcampen, maar zij ging toch liever samen hardlopen. Dat leek mij ook wel wat. ‘Uurtje of elf?’ vroeg ze. Een vriendin naar mijn hart. Nu kon ik nog een beetje rustig aan doen en ik kroop nog even onder de dekens.

    ‘Wat ga jij vandaag allemaal doen?’ vroeg ik mijn vriend Tim, die naast me lag. Hij moest eigenlijk studeren, maar we hadden het er net over gehad dat hij meer een avondmens was. Dat zou dus beter ’s avonds kunnen.

    ‘Hmmm, misschien ga ik wel even sporten…’

    Dat kwam goed uit! Hij kon wel bij ons aansluiten!

    Even na elf uur vertrokken we in onze hardloopoutfits. Ik wees de weg. Richting de Hoornsedijk langs het Noordwillemskanaal. En dan mijn vertrouwde rondje. Langs de kanovereniging. Over het bruggetje bij de Nijveensterkolksluis. En dan de tweede rechts het Molenpad op. De lucht was adembenemend blauw, de zon scheen en het was heerlijk fris, het waaide licht.

    De vriendin en ik liepen voorop, en probeerden tussen het hijgen door een gesprek te voeren. In ons kielzog volgde mijn vriendje. Vlak voor Molen De Helper hielden we halt. ‘Even op adem komen hoor,’ hijgde Annemarie. Ik was opgelucht. Pfff, gelukkig, even een onderbreking van ons stevige tempo.

    ‘Hé kijk! De molen is open! En hij draait!’ Terwijl ik nog foto’s maakte van het prachtige uitzicht over het Paterswoldsemeer liep het vriendje alvast richting de ingang.

    Tegen het hekje leunde een man bij een fiets. ‘Mogen we naar binnen?’ vroeg Tim aan de man.

    Dat mocht. We stapten de molen binnen. Wauw, wat gaaf om zo’n molen van binnen te zien! In een hoekje ontdekten we een trapje naar boven. Dat leek me wel wat. ‘Zal ik vragen of we ook naar boven mogen?’ Ik stak mijn hoofd weer naar buiten en vroeg het aan de molenaar.

    Ook dat mocht. Tim klom alvast het trapje op, terwijl ik bedacht dat ik nog wilde weten wat voor molen het eigenlijk was. Na het antwoord van de molenaar klom ook ik omhoog.

    Terwijl ik mijn hoofd door het trapgat stak ontdekte ik op een tafel een fles champagne. Een bos rozen. Twee glazen.

    ‘Goh, kijk Tim, wat leuk! Je kunt hier ook champagne drin…’

    Ik was nog niet uitgesproken of ik ontdekte overal om me heen grote posters. Posters met jaartallen erop. 2005. 2006. 2007. 2008. 2009. 2010. 2011. 2012. 2013. 2014. Jaartallen en foto’s. Foto’s van ons samen. Bijna tien jaar verkering.

    Langzaam drong het tot me door. Hoe kon dit? We waren hier toch toevallig? Hoe konden hier al die foto’s hangen? Zou ‘t…?

    Tim pakte mijn hand en leidde mij langs alle jaren. Vertelde met de foto’s ons verhaal. Op de achtergrond klonken onze liedjes. Hij knielde. Haalde een doosje uit z’n zak. Een ring. Een hele bijzondere ring. En een aanzoek.

    Ja! Natuurlijk! Niets liever dan dat!

    Buiten keken de molenaar en Annemarie elkaar aan. De wieken van de molen stonden even stil. ‘Nu vraagt hij haar,’ zei de molenaar tegen de vriendin. Een paar seconden later blies de wind de wieken weer aan.

    Glunderend kwamen we naar buiten. Verloofd!

    blijeiisnettenhuwelijkgevraagd
    Op de plek waar ik altijd heel gelukkig ben. Als ik er langs kom met hardlopen. Als ik er in de zomer kom zwemmen en picknicken.

     

    We klommen de trap weer op. Nog even dan. ‘Tim!’ de molenaar riep naar boven. ‘Heb jij die trombonespeler besteld?’ ‘Huh?’ Tim keek me verbaasd aan, alsof hij er echt niets van wist. Naar beneden maar weer. Daar liep inderdaad een jongen voorbij. Met een trombone. Ik bedacht me geen seconde en rende naar hem toe. ‘Een gekke vraag misschien, maar ik ben net ten huwelijk gevraagd ennuh… Zou je wat voor ons willen spelen?’ Bedremmeld keek hij ons aan. Aarzelde eerst. Maar zuchtte toen een keer diep en blies. Met zijn ogen dicht blies hij een gouden randje om een dag die al zo ongelooflijk bijzonder was.

     

    We proosten nog één keer. Ik omhelsde de molenaar en we renden. Samen renden we naar huis. Verloofd. Verloofd in Molen de Helper. ​

     

    blijeimettimerbijpostersringbijdemolen

    inhetlicht

  • DE WOORDJUTTER GAAT EEN MARATHON RENNEN

    AUTHOR: // CATEGORY: sport

    No Comments

    dvhn

    Oh ja? Ja. Het staat vandaag in de krant, dus nu kan ik er echt niet meer onderuit… Had je mij dat zo’n negen jaar geleden gezegd, dan had ik je voor gek verklaard. En ook nu nog geloof ik het zelf eigenlijk ook niet. Maar tussen toen en nu ben ik twintig kilo afgevallen (foto’s van toen op aanvraag :-)), is lopen een tweede natuur geworden en heb ik er inmiddels drie halve marathons opzitten. Dus ach, dan moet zo’n hele ook wel lukken toch? (hier ben ik mezelf natuurlijk aan het neurolinguistisch programmeren, dat snappen jullie wel :)).

    Continue reading

  • KLOOTJESVOLK IN TV-LUILEKKERLAND

    AUTHOR: // CATEGORY: Uncategorized

    No Comments

    Het klonk veelbelovend. Voor de 65ste verjaardag van schoonvader waren we uitgenodigd om in het Hilversumse tv-luilekkerland een heuse dinnershow bij te wonen. Een wervelende show vol zang en dans vergezeld van een 3gangendiner van de hand van biljartbalkale meesterkok Herman den Blijker.

    En veelbelovend begon het. Op zoek naar een parkeerplaats op het indrukwekkende Mediapark namen we per ongeluk de afslag voor hoog bezoek en zo werden we als echte vips uit de auto op de rode loper gehesen.

    In de gang op weg naar de studio werden we bovendien begroet door levensgrote foto’s van imponerende RTL-sterren, waarbij we de gelegenheid met beide handen aangrepen en ons lieten vereeuwigen met onze idolen.

    Continue reading

  • INEENS HEB JE HET, JE WORDT ASTRONAUT.

    AUTHOR: // CATEGORY: Algemeen

    No Comments

    Mee op droomvlucht met André Kuipers.

    Even voor achten stroomt de collegezaal in de Aletta Jacobshal vol met dromers, denkers, doeners en durfallen. Vanavond kunnen we allemaal weer even alles worden, en laten we ons met André meevoeren op zijn droomvlucht. Hij brengt, samen met zijn biograaf Sander Koenen, de verre verhalen vanuit de ruimte eventjes heel dichtbij. Continue reading

  • BLOOTFOTO

    AUTHOR: // CATEGORY: Algemeen

    No Comments

    In 2009 bracht ik een bezoek aan een sauna, bleek heus blootfotomateriaal en schreef er een blog over. In 2012 liep ik op een Woonbeurs tegen een blootfoto van mijzelf aan. Gelukkig heel kuis. Lees hier nogmaals de blog:

    Bracht gisteren met vriendin R. een bezoekje aan een niet nader te noemen sauna. Bleek net die dag door de eigenaar bestempeld tot ‘uitermate geschikt voor fotosessies voor het nieuwe foldermateriaal’. Dat hebben wij weer. Liggen we nakende op een ligstoel bij een vijver vol kikkers, komt de geheel geklede fotograaf dichterbij. Nou is bloot zijn in de sauna voor mij pas de problème, omdat ik tussen alle medebloterikken vergeet dat ik in Evakostuum rondloop. Maar als er dan zo’n geheel geklede fotodude zogenaamd nonchalant komt aanslenteren, met z’n veelste dure camera bungelend tegen z’n ‘ik-ben-nog-geen-veertig-dat-lijkt-maar-zo’-spijkerbroek, dan duik ik toch achter m’n handdoek.
    Continue reading

  • DE WOORDJUTTER WINT UK-VERHALENWEDSTRIJD

    AUTHOR: // CATEGORY: Algemeen

    No Comments

    Ik huppelde gaten in de lucht en in de vloer toen thrillerschrijver Lupko Ellen dinsdagavond 5 maart mijn naam noemde als winnaar van de UK-verhalenwedstrijd met als thema #overleven.

    Vogels tellen is mijn prozadebuut, het eerste echte verhaal dat ik schreef dat niet onaf in een schriftje tussen twee gekleurde kaften geklemd bleef.

    Lees het in de bundel #Overleven, te koop bij de UK, boekwinkels in de stad Groningen en vanaf volgende week op bol.com, en laat je ook verrassen door de andere genomineerden. Of kijk bij de woordjutter schrijft.

     

     

  • DE WOORDJUTTER OP HET WEB

    AUTHOR: // CATEGORY: Algemeen

    No Comments

     

    Vanaf vandaag kun je de woordjutter ook op het web vinden! Op www.dewoordjutter.nl lees je onder meer wie de woordjutter is en hoe de woordjutter ook voor jou kan werken. Struin mee over deze website en misschien vind je stiekem wel een beetje Juttersgeluk!